و - كلماتى مانند : آب ، آن ، آيد ، آرد و آمدن ، علاوه بر آنكه در اكثر موارد به همين شكلى كه امروز مىنويسيم نوشته شده به دو صورت ديگر نيز كتابت شده است : اول : با دو الف مانند : اان ، اايذ ، اامدن . دوم : با دو الف و مدّ مانند : اآن ، اآرذ ز - چون دو كلمه در پى يكديگر قرار گرفته باشد كه حرف آخر كلمهء اول و حرف اول كلمهء دوم حرف « ر » باشد كاتب در برخى از موارد با آنكه هر دو « ر » را نوشته در روى حرف « ر » دوم نيز تشديد گذاشته است مانند : هررّوز ، جگررّا ، هررّوزى ( اين كلمه گاهى به شكل « هروزى » نيز نوشته شده ) ، بررّيزد ، سررّا ، بررّوى . ح - كلماتى مانند : ما العسل ( ماء العسل ) ، سو المزاج ، سؤ المزاج ، سوا المزاج ( سوء المزاج ) به همان شكل مكتوب در نسخهء اصل در نسخهء حاضر چاپ شده است . ط - كلمهء « چون » در بيشتر موارد به شكل « چن » و « جن » نوشته شده است . ى - پس از كلمات مختوم به الف و مختوم به هاى غير ملفوظ در حالت اضافه حرف « ى » بشكلهاى ئ ، ى ي ، ، ي ، ، ى ، ي ، ، ، كتابت شده است كه در چاپ حاضر دو شكل اول به صورت « ء » ( اندامهاء مفرد ، خانهء پشه ) و بقيهء اشكال به صورت « ى » ( اندامهاى مفرد ، خانه‌ى پشه ) نشان داده شده است . ك - ياى نكره و ياى وحدت و ياى ضمير دوم شخص پس از كلمات مختوم به هاى غير ملفوظ كه بشكلهاى ى ي ( هفته‌ى دانسته ي ) نوشته شده است در متن چاپى حاضر ، هم براى آنكه با صورت مذكور در قسمت پيش اشتباه نشود و هم بر اثر عدم توجه بنده بشكلهاى : « ئى يى ، اى » نشان داده شده است . در صورتى كه حق بود يا رسم الخط نسخهء اساس حفظ مىشد و يا آنكه يكى از اين سه صورت در تمام كتاب به كار مىرفت . ل - كلماتى مانند : گوئى ، به جائى ، گوائى ، و بائى و امثال آن در نسخهء اصل بشكلهاى كوتىّ ، بجايى ، جالىّ ، كواتّى ، كواتىّ ، وباتّى نوشته شده است و در نسخهء چاپى حاضر از جهت نبودن علائم مخصوص ، دو حرف آخر اين نوع كلمات بيكى از دو شكل : گوئى يا گويى نشان داده شده است .